ریسک آرتروز پس از جراحی رباط صلیبی قدامی (ACL)

ریسک آرتروز پس از جراحی رباط صلیبی قدامی (ACL)

جراحی بازسازی‌ ACL از جمله رایج‌ترین عمل‌های جراحی ارتوپدی هستند. علیرغم اینکه این جراحی به منظور تثبیت مفصل انجام می‌شود، افرادی که جراحی بازسازی ACL انجام می‌دهند، ۳ تا ۵ برابر بیشتر از سایرین در معرض خطر ابتلا به آرتروز پس از آسیب در زانو هستند.

جراحی بازسازی رباط صلیبی

بررسی ها نشان می دهند که در افرادی که دچار پارگی ACL شده اند ، در اغلب موارد پس از وارد شدن نیروی ضربه‌ای ، آسیب به غضروف مفصلی ، وجود خون در مفصل و فرآیند التهابی ناشی از آسیب‌های مفصلی پس از ضربه نیز ایجاد شده است. عوامل التهابی و سایر آسیب های دژنراتیو می‌توانند باعث مرگ زودهنگام کندروسیت‌ها، از دست دادن تدریجی کندروسیت‌ها و در نهایت پیشرفت آرتروز در این بیماران شوند.

پارگی ACL

مطالعات نشان داده اند که پس از بیماری‌های قلبی، سرطان، اختلالات روانی و آسیب‌های مرتبط با حوادث، آرتروز در رتبه پنجم از بین ۱۰ بیماری پرهزینه پزشکی در ایالات متحده قرار دارد. طبق گزارش آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، هر ساله ۹ میلیون بزرگسال در ایالات متحده به آرتروز تشخیص داده می‌شوند و ۶۰۰ هزار تعویض مفصل انجام می‌شود.

بروز آرتروز مفصل زانو پس از آسیب مفصلی به این دلیل رخ می‌دهد که سلول‌های غضروفی توانایی بسیار کمی برای بازسازی بافت غضروف آسیب‌دیده پس از آسیب دارند.

آرتروز زانویکی از نکات مهمی که باید در مورد آرتروز پس از آسیب (که در افراد جوان تر رخ می دهد) نسبت به آرتروز دژنراتیو (که در افراد مسن ایجاد می شود) بدانیم، این است که یک تروما یا ضربه باعث آغاز این عارضه شده است. از آنجا که نقطه شروع این عارضه شناخته شده است، می توان با انجام مداخلات درمانی زودهنگام، واکنش‌های بیولوژیکی که منجر به پیشرفت آرتروز پس از آسیب می‌شوند را کند کنیم.

بنابراین بسیار مهم است که مداخلات زودهنگام و مؤثر برای جلوگیری از آرتروز پس از آسیب در این افراد مورد توجه قرار داده شود. از این رو سعی می‌کنیم با شروع فوری فیزیوتراپی بعد از جراحی و تلاش برای بازگرداندن عملکرد عضلات چهارسر ران، تا حد زیادی از بروز این عارضه پیشگیری کنیم. مستندات نشان می‌دهند که بازسازی عملکرد عضلات چهارسر ران، شرایط بهتری برای مفصل زانو فراهم می‌آورد و ممکن است باعث کاهش سرعت پیشرفت آرتروز مفصل زانو بعد از آسیب شود.

آرتروز زانو

روش های درمان

به طور کلی تحقیقات در زمینه ترمیم بیولوژیک آسیب‌های غضروف مفصلی هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. درمان‌های بیولوژیک و سلولی در زمینه حفاظت از غضروف و بازسازی بافت، پیشگیری از فعال شدن مسیر سیگنال التهابی، یافتن درمان های دارویی از مهم‌ترین روش‌هایی است که دانشمندان در حال حاضر در تلاش برای کند کردن پیشرفت آرتروز هستند.

یکی از مهم‌ترین انواع آرتروز که می تواند منجر به بروز عوارض جبران ناپذیر در بیمار شود، آرتروز پس از آسیب است. نکته مهم در مورد آرتروز پس از آسیب این است که معمولاً آسیب‌ها در بیماران جوان‌تر ایجاد می‌شوند بنابراین زودتر از دیگر انواع آرتروز رخ می‌دهد. از این رو، مدت زمان علائم در این جمعیت جوان بسیار طولانی‌تر است. این گروه سنی از آرتروز پس از آسیب با هزینه‌های بالای مراقبت‌های بهداشتی، از دست دادن زمان کاری و سال‌ها زندگی با ناتوانی و ازکارافتادگی مرتبط است.

با توجه به این نکته که درمان قطعی در این زمینه هنوز وجود ندارد، و از سویی دیگر از آنجاییکه بیمارانی که دچار پارگی ACL می‌شوند، در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به آرتروز هستند، برنامه توانبخشی زودهنگام پس از عمل جراحی و بازگرداندن حرکت و عملکرد مفصل زانو، به عنوان عوامل مهم در کاهش خطر ابتلا به آرتروز پس از پارگی ACL جهت به تعویق انداختن یا کند کردن عارضه توصیه می‌شود.