ناپایداری مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال

ناپایداری مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال

درد مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال:

آسیب مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال خیلی شایع نیست، اما اگر اتفاق بیفتد می‌تواند دردناک و محدودکننده باشد.

مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال در جایی قرار دارد که استخوان تیبیا (درشت‌نی) و سر استخوان فیبولا (نازک‌نی) در کنار زانو به هم می‌رسند. به طور معمول این مفصل در زمان زمین خوردن وقتی مچ پا به سمت پایین خم شده است (حالت پلانتارفلکشن، مثل نوک پا رفتن) آسیب می‌بیند. در این حالت، فشاری که از طریق فیبولا منتقل می‌شود، باعث می‌گردد فیبولا در ناحیه خارجی مفصل زانو به صورت نیمه‌دررفتگی از جای خود خارج شود.

گاهی هم تروماهای شدید یا تصادفات رانندگی می‌توانند موجب آسیب‌دیدگی مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال شوند. در اغلب موارد، رباط پشت مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال آسیب می‌بیند و این موضوع منجر به چرخش فیبولا از تیبیا در هنگام انجام اسکوات عمیق می‌گردد.

مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال

علائم آسیب مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال:

• ناپایداری مفصل، به‌ویژه هنگام اسکوات عمیق
• تغییر شکل استخوانی قابل مشاهده در کنار زانو
• تحریک همزمان عصب پرونئال مشترک، چرا که این عصب در فاصله ۲ تا ۳ سانتی‌متری از سطح خارجی سر فیبولا از کنار گردن فیبولا عبور می‌کند.

مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال

تشخیص آسیب مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال:

تشخیص ناپایداری مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال با معاینه‌ی دقیق پزشک انجام می‌شود.

در موارد حاد، ممکن است بیمار به اندازه کافی نتواند عضلات خود را شل کند معمولاً پزشک با خم کردن زانو تا زاویه ۹۰ درجه و حرکت دادن سر فیبولا می‌تواند متوجه نیمه‌دررفتگی شود.

در آسیب‌های مزمن، ناپایداری با نگاه کردن به حرکات بیمار (مثلاً هنگام اسکوات کامل) به راحتی دیده می‌شود. مقایسه‌ی سمت آسیب‌دیده با سمت سالم متقابل اهمیت دارد، زیرا برخی بیماران ممکن است به طور فیزیولوژیک دچار شلی این مفصل باشند.

گاهی هم پزشک با ضربه آرام روی عصب پرونئال (تست تینل) بررسی می‌کند که آیا بیمار احساس گزگز یا برق‌گرفتگی در ساق و پا دارد یا نه.

Proximal Tibiofibular Ligament Instability

درمان ناپایداری مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال:

روش درمان ناپایداری مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال معمولاً به این بستگی دارد که آسیب حاد باشد یا مزمن.

در موارد حاد که مشکل تازه ایجاد شده باشد، معمولاً کافی است که زانو را با یک بریس (زانوبند مخصوص) در حالت کاملاً صاف به مدت حدود ۳ هفته بی‌حرکت نگه داریم. این کار به رباط پاره‌شده فرصت ترمیم می‌دهد تا مفصل دوباره پایدار شود. اما در موارد مزمن، بی‌حرکت کردن به تنهایی برای رسیدن به این هدف کافی نیست. بهترین روش درمان در این شرایط معمولاً عمل جراحی بازسازی رباط (بازسازی آناتومیک رباط خلفی پروگزیمال مفصل تیبیوفیبولار) است. این روش در بازگرداندن پایداری مفصل بسیار مؤثر است و باعث ایجاد محدودیت بیش از حد در مفصل نمی‌شود.

در گذشته، بسیاری از پزشکان این ناپایداری را با فیوژن (جوش دادن و بی‌حرکت کردن دائمی مفصل) درمان می‌کردند. اما تحقیقات نشان داده است که بازسازی رباط خلفی پروگزیمال مفصل تیبیوفیبولار هم آسان‌تر انجام می‌شود، هم مفصل را بیش از حد محدود نمی‌کند و هم خطر ایجاد مشکلات ثانویه در مچ پا در آینده را کاهش می‌دهد.

آسیب مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال

مراقبت از عصب پرونئال:

اغلب همراه با بازسازی رباط، یک عمل جراحی به نام نورو‌لیز عصب پرونئال مشترک نیز انجام می‌شود. این کار برای آزادسازی بافت‌های اسکار اطراف عصب پرونئال مشترک است تا بعد از عمل، به دلیل تورم یا چسبندگی، تحریک عصبی و علائم عصبی بیشتری ایجاد نشود.

مراقبت‌های پس از عمل:

بیمارانی که تحت عمل بازسازی این مفصل قرار می‌گیرند، به مدت ۶ هفته باید از عصا استفاده کنند و در این مدت یا اصلاً وزن روی پا نگذارند و یا حداقل میزان ممکن وزن را تحمل کنند، اما اجازه دارند که دامنه کامل حرکتی مفصل را انجام دهند.

پس از گذشت ۶ هفته از عمل جراحی، بیماران می‌توانند استفاده از دوچرخه ثابت با مقاومت پایین را آغاز کنند.

ما انتظار داریم بیمارانمان پس از حدود ۴ تا ۵ ماه و با دنبال کردن دقیق برنامه توانبخشی، بتوانند به فعالیت‌های کامل خود بازگردند.