جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو

جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو

به طور کلی جراحی پیوند استخوان ( Bone Grafting ) روش درمانی است که به ترمیم استخوان ها پس از شکستگی شدید، زمانی که دچار جوش نخوردگی شده اند و یا به درستی بهبود نمی یابند کمک می کند.

در بیماران با نقص غیر قابل جبران د ر ناحیه استخوان های زانو ، غضروف مفصلی زانو و منیسک زانو، جراحی پیوند و بازسازی استخوانی-غضروفی (بازسازی استئوکندرال) می تواند از گزینه های درمان باشد.

جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو

جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو

برای پیوند استخوان می توان از بافت استخوانی خود بیمار (اتوگرافت -Autograft) و یا از استخوان از یک فرد اهدا کننده (الوگرافت-  Allograft) و یا از پیوند استخوان مصنوعی استفاده کرد. انتخاب نوع پیوند مورد استفاده با توجه به نوع آسیب استخوان تحت درمان توسط پزشک تعیین می شود و هر کدام مزایا و معایب خود را دارند.

مزیت استفاده از روش اتوگرافت (Autograft) این است که ریسک کمتری در احتمال انتقال بیماری دارد. اما برداشتن بافت پیوند نیاز به برش جراحی اضافه دارد. درصورتیکه کیفیت و تراکم استخوان فرد برای انجام پیوند استخوان کافی نباشد، می توان از گزینه های دیگر پیوند استخوان کمک گرفت.

مزیت آلوگرافت این است که برای به دست آوردن استخوان نیازی به جراحی  و برش اضافی نیست و به همین دلیل خطرعفونت را کاهش می دهد. در موارد استفاده ار الوگرافت ابتدا افراد دهنده ی عضو از لحاظ عفونت های ویروسی خطرناک مانند هپاتیت و سایر بیماری های عفونی مورد بررسی قرار می گیرند، بعد از بررسی کامل و اطمینان از سلامت فرد دهنده، استخوان به همراه غضروف سالم روی آن (و در مواردی همراه با منیسک یا رباط ها) در شرایط استریل از بدن فرد اهداکننده خارج می گردد، سپس قطعه خارج شده با کمک محلول های استریل کننده و روش انجماد سریع جهت بازسازی آماده شده و در بانک استخوان نگهداری می شوند.

جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو در چه بیمارانی انجام می شود

این جراحی ممکن است به دلایل متعددی از جمله آسیب و بیماری انجام شود که مهم ترین عوامل آن عبارتند از بیماران دچار:

• شکستگی خردشدگی های زانو با قطعات داخل مفصلی غیر قابل ترمیم
• شکستگی های متعدد یا پیچیده استخوان های اطراف زانو و یا شکستگی هایی که پس از درمان اولیه به خوبی بهبود نمی یابند
• بازسازی استخوان از دست رفته در اثر بیماری، عفونت یا ضربه (می تواند شامل استفاده از مقادیر کمی از استخوان در حفره های استخوانی یا بخش های بزرگ استخوان باشد)
• کمک به ترمیم استخوان در اطراف ایمپلنت ها و پروتزها در افرادی که تحت جراحی تعویض مفصل و یا پیچ و پلاک قرار گرفته اند
• بیماران جوان با تومورهای تخریب کننده استخوانی ( تومور بدخیم استخوانی : استئوسارکوم (Osteosarcoma)
• بدجوش خوردگی های مزمن همراه با نقص استخوانی- غضروفی زانو (در این شرایط استخوان شکسته پس از مدت زمان کافی به درستی به یکدیگر جوش نخورده یا ترمیم صورت نگرفته)
• دیر جوش خوردگی شکستگی های استخوان های اطراف زانو
• در نوع آتروفیک (Atrophic)جوش نخوردن شکستگی استخوان، دو سر استخوان در محل شکستگی نازک می شوند و به شکل نوک مداد در می آیند. این نوع جوش نخوردن استخوان به علت خونرسانی ناکافی به استخوان ها می باشد. درمان نوع آتروفیک معمولا پیوند استخوان می باشد
• شکستگی های پلاتوی تیبیا در مواردی که شکستگی همراه با فرورفتگی (depression) شدید سطحی مفصلی باشد ، ممکن است علاوه بر جا اندازی باز شکستگی و ثابت نمودن قطعات با plate از پیوند استخوان خود بیمار برای تقویت جوش خوردگی محل شکستگی استفاده شود.

جراحی پیوند استخوانی-غضروفی زانو

زمان بهبودی بعد از جراحی پیوند استخوان مفصل زانو

معمولا زمان میانگین بهبود بیمار پس از جراحی پیوند استخوان می تواند بین 2 هفته تا 3 ماه بسته به شرایط بیمار متفاوت باشد. ممکن است بیماران تا 6 ماه از انجام فعالیت های ورزشی سنگین منع شود.

خطرات جراحی پیوند استخوان مفصل زانو

به طور کلی جراحی پیوند استخوان مانند دیگر اعمال جراحی ممکن است با خطراتی مانند عفونت، خونریزی، لخته شدن خون، همراه باشد. ممکن است بیمار پس از پیوند استخوان نیز به بهبودی کامل نرسد، که دلایل این عارضه بسته به عواملی نظیر نوع پیوند، نوع بافت، سن، شرایط بیمار، اعتیاد و دیابت متفاوت است.